De ober trekt zijn wenkbrauwen op, zijn hoofd een tikje schuin, één oog half dichtgeknepen. De blik: verbazing en direct erna een klein beetje medelijden: 'ach, ze weet niet beter'. Meteen speelt mijn schuldgevoel op.. moet ik toch niet iets anders bestellen? Wat vindt hij nu van mij? Ik kijk ongerust om me heen, redt iemand mij uit deze ongemakkelijke situatie...?

“Voor mij ook een cappuccino, alstublieft.” “Ja, en voor mij ook.” Mijn tafelgenoten slaan de menukaarten zonder blikken of blozen dicht, overhandigen deze aan de ober en gaan door met hun gesprek. Zonder dat ik hem durf aan te kijken, geef ik mijn menukaart terug. Ik blijf bij mijn bestelling: de cappuccino. Na een meer dan vullend driegangendiner. In een Italiaans restaurant. Als je in Italië na 12 uur een cappuccino drinkt, ben je een barbaar. Na het diner is helemaal not done. Het voelt als keihard vloeken in de kerk op een moment dat nét iedereen stil is..

Koriander

Sommige dingen liggen gevoelig. Zeker (eet)cultuur. Wij, als 'directe' Nederlanders, gaan daar in het buitenland vaak vrij roekeloos mee om ('Ik vind cappuccino gewoon lekker. Punt.'). Toch zijn wij ook behoorlijk gehecht aan onze eigen keuken. We lachen hartelijk om Amerikanen die de oranje cheddar cheese 'kaas' durven noemen. Crêpes vinden we eigenlijk maar nep-pannenkoeken. Als ik zeg dat we boerenkool eten en het blijkt geen stamppot te zijn, krijg ik een verbaasde en licht wantrouwende blik van mijn vriend. Want als gerechten al tientallen, honderden jaren lang op een bepaalde manier gegeten worden, is daar misschien een reden voor. Moet je dat niet zo laten? 

Ik ben een grote liefhebber van de Italiaanse keuken en één van de meest briljante smaakmakers in de Italiaanse keuken is pesto. De échte is 'Pesto alla Genovese', bestaande uit basilicum, pijnboompitten, parmezaanse kaas en goede olijfolie. Pesto betekent in het Italiaans niet meer dan 'gestampt' en is geen beschermde naam. Voor mij is het daarom vooral een omschrijving van een soort smaakmakende saus of puree. En daar kun je heel creatief mee omgaan, op zoek naar nieuwe pareltjes... zoals deze koriander-limoen pesto. Fris, een beetje pittig, heel anders dan de traditionele 'groene pesto'.. maar zo ontzettend lekker!

Koriander-limoen pesto

Recept: Koriander-limoen pesto

Deze pesto is heerlijk op brood, gepofte zoete aardappel en in allerlei (aziatische) gerechten waar je een smaakboost kunt gebruiken. Exacte hoeveelheden zijn lastig te bepalen wanneer je pesto maakt. Daarom geef ik hier een richting aan, kijk en proef vooral zelf wat goed smaakt. 

Ingrediënten

  • twee handen vol verse koriander, grof gehakt
  • 1 teentje knoflook, geperst
  • een halve rode peper, fijngesneden (houd je niet van pittig? Verwijder de zaadjes en zaadlijsten)
  • 50 gram ongezouten cashewnoten, geroosterd in een droge koekenpan en fijngehakt
  • 25 gram parmezaanse kaas, geraspt
  • de geraspte schil en het sap van 1 limoen
  • 2 à 3 eetlepels enigszins neutrale olie (bijvoorbeeld een neutrale extra vierge olijfolie of druivenpitolie, de smaak van de olie kan anders overheersend zijn)

Bereiding

  • Heb je een vijzel? Doe de gesneden ingrediënten één voor één in de vijzel en stamp tussendoor, totdat het een dikke puree wordt. Voeg als laatste de olie toe. 
  • Heb je een keukenmachine? Maak hierin de pesto door de (ongesneden) ingrediënten één voor één toe te voegen en tussendoor kort te laten draaien. Volgorde: cashewnoten, rode peper, knoflook (wel geperst), koriander, parmezaanse kaas, limoenrasp en -sap, olie. 
  • Geen vijzel, geen keukenmachine? Geen probleem! Meng de gesneden ingrediënten in een kom. De smaken kunnen zich goed vermengen als de ingrediënten gestampt worden, dus stamp met een lepel, de onderkant van een glas, wat je maar kunt bedenken. 

Wil je de pesto bewaren? Zet een klein laagje olie op de pesto, zodat deze niet teveel verkleurd. Dek af en bewaar in de koelkast. Zo kun je de pesto een aantal dagen goed houden. 

Comment